کشورداری بر شالوده بُنمایه های فرهنگ ایرانی: گزندناپذیری جان و زندگی،مهرورزی، دادورزی، راستمنشی
شاهنشاهی و فرمانروایی سیمرغ بر ایران و در بند شدنِ ضحّاکیان گیوتینی
بالهای گسترده زنخدایانِ ایران بر سرزمینِ جمشیدِ جم
مردمانِ ایران به آهنگِ خداوندگارِ مهرورزی و نگاهبانِ جان و زندگی [=سیمرغ] دست افشان و پایکوبان میشوند
ایرانِ آزاد؛ سپیده‌دمِ جهانِ خوشزیستی
Ein freier Iran – Morgendämmerung einer Welt des Wohlstands
איראן חופשית – שחר של עולם של שגשוג
A free Iran – Dawn of a world of prosperity
Un Iran libre – Aube d’un monde de prospérité
إيران حرة – فجر عالم من الازدهار
Un Iran libero – Alba di un mondo di prosperità
Un Iran libre – Aube d’un monde de prospérité
Un Irán libre – Amanecer de un mundo de prosperidad
Een vrij Iran – Dageraad van een wereld van welvaart
„Solange Iran und sein Volk nicht die vollständige Freiheit erlangt haben, geht der Kampf gegen das guillotinenhafte Mullah-Regime weiter -selbst wenn in diesem Prozess das gesamte Universum auseinanderbrechen sollte.“
“As long as Iran and its people have not attained complete freedom, the struggle against the guillotine-like rule of the mullahs will continue - even if, in the course of this battle, the entire universe were to collapse.”
Benjamin Netanjahu
Die Stimme des iranischen Volkes, die nach Gerechtigkeit ruft
The voice of the Iranian people calling for justice
Faramarz Heidarian
Datum: 24. Mehr 2585 Shahanshahi [=16. Oktober 2026]
این بُن بست روانی، اخلاقی و سیاسی، دست‌کم بیش از هزار سال پیش، در ژرفای یکی از بزرگترین آثار اندیشه و تخیّل تاریخی ایرانیان، به صورتی تراژیک و ماندگار به نمایش درآمده است. در «شاهنامه [= سیمرغ نامه = تخمه افشانیهای سیمرغ] ابوالقاسم فردوسی»، در داستان «فریدون و پسرانش»؛ در آنجا که «مهر و داد»، با تمام ظرفیّت رهاییبخش خود، در برابر نیروهایی قرار میگیرند که از درون مناسبات انسانی سر برمی‌آورند و سرانجام پیوند پدر و پسر، برادری و خویشاوندی را به میدان فاجعه بدل میکنند. این داستان را نباید صرفا روایتی کهن در باره نزاع چند شاهزاده یا سرگذشت تلخ یک خاندان دانست. در ژرفترین لایه‌های خود، با یکی از بنیانیترین تراژدیهای هستی اجتماعی انسان روبرو هستیم. [تذکّر: «شاهنامه»، خلاف کژفهمیهای رایج و شایع، هرگز حماسه نیست؛ بلکه محتویات آن، تراژدیهای غم انگیز انسان ایرانی هستند که در سبک حماسی سروده شده اند. فرق است بین سبک سرودن و محتویات تراژیک سرایشها]؛ یعنی اینکه چگونه پیوندهایی که باید زمینه ساز مهر، داد و همبستگی باشند، زیر فشار امیال، سوائق، رشک و حسادت و رقابتها، احساس محرومیّت و ناتوانی در به رسمیّت شناختن دیگری، به سرچشمه کینه توزی و ویرانی تبدیل میشوند. اهمیّت تراژدیهای شاهنامه در آن است که شرّ، لزوما از بیرون و در هیئت دشمنی بیگانه وارد میدان نمیشود. چه بسا در دل پیوندهایی زاده شود که قرار بوده است انسانها را به یکدیگر نزدیک کنند. فاجعه هنگامی ژرفتر میشود که هر طرف، برای خودش دلایلی داشته باشد، هر کس از منظری، خویش را محقّ بداند و هر ادّعا، در ذهنیّت صاحبش، صورتی از دادگزاری به خود بگیرد، امّا حاصل نهایی، چیزی جز ویرانی پیوندها و قربانی شدن امکان زندگی مشترک نباشد. در چنین وضعی، مسئله فقط این نیست که چه کسی خطا کرده است؛ بلکه پرسش ریشه‌ای تر این است که چه ساز و کارهایی در وجود انسان و در مناسبات قدرت، دادگزاری را به ابزار توجیه خویشتن و حقّانیّت را به مجوّز حذف دیگری تبدیل میکنند. به همین سبب، کسی که میخواهد رمز و راز فجایع تاریخی و بُن بست هولناک امروز ایران را بفهمد، نمیتواند به محکوم‌کردن اشخاص، شمارش خطاهای سیاسی یا تکرار شعارهای اخلاقی بسنده کند. باید «داستان تراژیک فریدون و پسرانش» را عمیق بخواند؛ نه همچون اثری صرفا ادبی از روایتهای گذشته؛ بلکه همچون متنی در باره اکنون و در باره تاریکترین امکانها و پرتگاههای وجود خود ما. باید در ریزترین جزئیات آن، تأمّل کند و با صبر و دقّتی درخور صدها بار اندیشیدن، از منظرهای گوناگون فلسفی، اخلاقی، روان‌شناختی و تاریخی، مناسبات میان مهر و قدرت، دادگزاری و خودخواهی، آرمان و امیال، فرد و جمع را بکاود. نه برای آنکه صرفا مقصّری بیابد و محکومش کند؛ بلکه برای آنکه بفهمد چگونه انسانهایی که ممکن است خود را در جانب حقیقت، دادگزاری و رهایی بدانند، در عمل به بازتولید همان سبک و سیاق ویرانگری یاری میرسانند که مدّعی مبارزه با آن هستند.
شگفتا که متولّیان «اوامر الهی» در ایران نه از کُشتن خسته شده اند، نه از خونریزی، شرم دارند و نه وجدانشان بیدار میشود. حاصلِ تاریخیِ تشیّع حکومتی در ایران، به جای پاسداشت و نگاهبانی از جان و زندگی، بر پا کردن دستگاهی بوده است که اعدام را به عبادت و مرگ را به سیاست بدل کرده است و دستپروردگانشان نیز اولاد «اعدام الله» شده اند؛ یعنی دستگاهی که در تار و پود آن، «جان انسان» چنان بی ارزش شده که گویی تنها خطای نابخشودنی، زنده ماندن است. اینکه یک نظام سیاسی، یک دین ایمانخواه، یک ایدئولوژی یا مجموعه ای از صاحبان قدرت چه ادّعاهایی در باره خود مطرح میکنند، چه تبلیغاتی به راه میاندازند، چه سخنانی بر زبان میرانند و چه تصویری از خویش به جامعه عرضه میکنند، به خودی خود هیچ دلیلی بر حقیقت داشتن ادّعاها نیست؛ زیرا میان «آنچه که گفته میشود» و «آنچه که هست» میتواند فاصله ای به وسعت فاصله کهکشانها وجود داشته باشد. حقیقت هر ادّعا را نه با تکرار آن؛ بلکه با نسبتش با واقعیّتها میتوان سنجید و در قلمرو زندگی انسانی، کردار است که سرانجام، پرده از حقیقت گفتار برمیدارد. انسان میتواند از عدالت سخن بگوید و بی عدالتی را اجرا کند. میتواند از اخلاق دَم بزند و دروغ بگوید و ریاکاری کند و خُدعه بزند. میتواند کرامت انسان را مقدّس اعلام کند و در عمل، انسان را تحقیر و ذلیل کند. به همین دلیل، معیار داوری در باره یک قدرت را نمیتوان از زبان خودش گرفت؛ بلکه باید دید با انسان چگونه رفتار میکند. از این منظر، مسئله را نباید به انتقادهای سطحی و لفظی یا صرفا توصیف و برچسب زدن علیه یک دین ایمانخواه به نام اسلامیّت نوع تشیّع فروکاست؛ بلکه باید پرسش را در جای دُرُست خود نشاند. نسبت میان ادّعا و پیامد، میان گفتار و کردار، میان آرمان اعلام شده و واقعیّتهای تاریخی چیست؟. بحث بر سر این نیست که یک قدرت، خود را چه مینامد؛ بلکه بر سر این است که آن نام در جهان واقعی چه محصولی به بار آورده است. اگر نظامی خود را اخلاقی، عادل، معنوی و حافظ کرامت آدمی معرفی میکند، باید پرسید حاصل عینی این ادّعاها چیست؛ انسانهایی که در قلمرو آن پرورش یافته اند چه اندازه آزاد، مسئول، راستگو، صاحب وجدان و برخوردار از کرامت شده اند و خودِ قدرت برای حفظ خویش با آزادی، حقیقت و جان و زندگی و دغدغه های زیستی انسان چه کرده است.
ما هنوز، با همه رنجها و مصیبتهای تاریخی و با همه زیانهای مادّی و معنوی که متحمّل شده‌ایم، به اندازه کافی نیاموخته‌ایم که سیاست ابزار قلع و قمع نیست؛ بلکه سیاست، هنر ساختن فضای ممکن برای با هم زیستن است. سیاست باید بتواند میان اکنون و آینده پلی بزند. باید بتواند آنچه را که امروز، ناقص است، به مادّه خام فردا تبدیل کند. باید بتواند امکانهایی را که هنوز زنده‌اند حفظ کند و امکانهایی را که هنوز متولّد نشده‌اند، پدید آورد. اگر سیاست فقط به توزیع قدرت میان افراد و گروهها فروکاسته شود، از معنای تاریخی و انسانی خودش تهی میشود، امّا اگر سیاست را هنر گسترش امکانهای زندگی جمعی بدانیم، آنگاه معیار موفقیّت آن نیز تغییر میکند. جامعه‌ای که مخالفان کمتری دارد، موفّقتر نیست؛ بلکه جامعه موفّقتر، جامعه ایست که راههای بیشتری برای حل مسئله، اصلاح خطا، گفت و گو، همکاری و ادامه زندگی در اختیار دارد. شاید بزرگترین نشانه درایت و هوشیاری و زیرکی سیاسی یک ملّت، این نباشد که هرگز شکست نمیخورد؛ بلکه این باشد که پس از شکست، هنوز امکان بازسازی دارد. این نیست که هرگز دچار بحران نمیشود؛ بلکه اینست که بحران، همه راههای آینده را بر او نمیبندد. این نیست که همه مردمش همفکرند؛ بلکه اینست که تفاوتهایشان هنوز میتوانند به زندگی مشترک راه ببرند. فرهنگیده شدن جامعه؛ یعنی توانایی یک جامعه برای آنکه در دل اختلافها و شکستها و محدودیّتها، امکان آینده را زنده نگه دارد. سیاست، پیش از آنکه هنر غلبه بر دیگری باشد، هنر نباختن و حفظِ آینده است. سیاستمدار بزرگ کسی نیست که بیشترین رقیبان خود را شکست داده و از میدان به در کرده باشد؛ بلکه کسی است که پس از پایان کشمکش، هنوز امکان بیشتری برای زیستن، ساختن و اصلاح کردن باقی گذاشته باشد؛ زیرا اگر برای فتح امروز چنان بجنگیم که امکان فردا را نابود کنیم، در حقیقت، فاتح نشده‌ایم؛ بلکه فقط شکست خود را به آینده موکول کرده‌ایم.
در فاصله میان آنچه که در باره خود میگوییم و آنچه که در عمل هستیم، باید بخشی از حقیقت خود را جستجو کنیم. چرا باید تاریخ و فرهنگ و مردمان ایران به حضیض خفّت و ذلّت و نکبت فروغلتند تا هر یک از ما بتوانیم در اوج خودبزرگبینی متکبّرانه، خویشتن را بزرگ و برتر ببینیم؟. چه چیزی از این بزرگ بودن باقی میماند، اگر برای بزرگ دیده شدن خود، دیگری را کوچک کنیم؟. چه ارزشی دارد اگر «من»، بزرگ باشد، امّا، «ما» نتواند زندگی کند؟. شاید یکی از تراژدیهای بزرگ انسان همین باشد که گاهی حاضر میشود جهان پیرامونش کوچک شود تا خودش بزرگتر به نظر برسد و شاید یکی دیگر از تراژدیهای بزرگ ما نیز این باشد که هنوز نتوانسته ایم بفهمیم هیچ ملّتی با بزرگ نمایی افرادش بزرگ نمیشود. ملّتها زمانی بزرگ میشوند که انسانهایشان بتوانند در کنار یکدیگر، بدون حذف و تحقیر و نفی یکدیگر، چیزی بزرگتر از «من» بسازند. پس شاید نباید بپرسیم که چرا دیگران چنین کرده اند؛ بلکه پرسش باید این باشد که من چه کرده ام و خویشکاری من، چه بوده است؟ و بعد از آن بپرسیم که ما چه کرده ایم؟. چه چیزهایی را دیده ایم و خود را به ندیدن زده ایم؟. چه چیزهایی را فهمیده ایم و از پذیرفتنشان گریخته ایم؟. چه مسئولیّتهایی را میدانسته ایم و به دیگری واگذار کرده ایم؟. چه حقیقتهایی را به دلیل آسودگی و راحتی خود دفن کرده ایم؟ و از همه دردناکتر، چند بار حقیقت را در باره خود فهمیده ایم، امّا چون تغییر کردن، دشوارتر از فهمیدن بوده است، ترجیح داده ایم که همان فهم را نیز فراموش کنیم؟.
انتخابات را میتوان یکی از دشوارترین تمرینهای اخلاق سیاسی در پروسه دمکراسیخواهی دانست؛ یعنی تمرینی برای مهار امیال و سوائق و غرائز انسان به سوی پرهیز از انحصارگری. تمرینی برای پذیرفتن دیگران. تمرینی برای تحمّل مخالفت و تمرینی برای کنار آمدن با این حقیقت که ممکن است آنچه که من دُرُست میدانم، از نظر دیگران دُرُست نباشد. انتخابات تنها حقّ انتخاب کردن نیست؛ بلکه حقّ انتخاب نشدن نیز هست. آزادی فقط آنجا نیست که انسان بتواند رأی بدهد؛ بلکه آزادی آنجاست که بتواند نتیجه رأی را، حتّا هنگامی که علیه خواست اوست، در چارچوب قانون بپذیرد و در عین حال حقّ خود را برای نقد کردن، بازاندیشی و بازگشت محفوظ بدارد. شاید بتوان گفت که انتخابات در عمیقترین معنای خودش، ساز و کاری برای کامیابی دائمی هیچکس و هیچ گرایش و تشکیلات و حزب و سازمان سیاسی است. ارزش انتخابات در این نیست که چه کسی برای همیشه برنده میشود؛ بلکه ارزش آن در اینست که هیچکس/هیچ تشکیلاتی/سازمانی/حزبی/گروهی نتواند برای همیشه برنده بماند. انتخابات هنگامی از یک نمایش سیاسی به واقعیّتی انسانی و تاریخی تبدیل میشود که برنده انتخاباتی بداند کامیابی اش موقّت است، شکست خورده نیز بداند که شکستش پایان نیست و هر دو بپذیرند که رأی مردمان نه اقتدار سلطه مطلقه است و نه حکم نابودی رقیب. بلوغ و فرهیختگی سیاسی لحظه‌ای آغاز میشود که هر تشکیلاتی، پس از شکست، به جای آنکه نخست بپرسد «چگونه نتیجه را تغییر دهیم؟»، از خودش بپرسد که: «چه چیزی در ما باید تغییر کند؟». انسان زمانی به معنای واقعی، آزادی سیاسی را فهمیده است که بتواند حقّ دیگری را برای کامیاب شدن به رسمیّت بشناسد، بی آنکه شکست خود را شکست حقیقت بداند. باید بتواند قدرت را واگذارد، بی آنکه آزادی خود را واگذارد. باید بتواند حضور و کامیابی رقیب خویش را تاب آورد و تصدیق کند، بی آنکه اندیشه خود را رها کند. باید بتواند شکست بخورد، بی آنکه جامعه را دشمن خویش بپندارد و مردمان را احمق و نفهم. انتخابات، در ژرفترین معنای خود، نه جشن فتح الفتوحی یک گرایشی بر تشکیلات دیگر؛ بلکه آزمون این حقیقت دشوار است که «قدرت باید واگذار شدنی» باشد. حقیقت نباید در انحصار قدرت قرار گیرد و هیچ انسانی نباید چنان به قدرت وابسته شود؛ طوری که شکست خویش را با شکست جامعه یکی بپندارد.
[ἓν οἶδα ὅτι οὐδὲν οἶδα]
38- Die freiwillige Kapitulation des Geistes: Europa zwischen Aufklärung und Selbstaufgabe
Was sich gegenwärtig in Europa abzeichnet, wirkt weniger wie ein offener Zusammenbruch als vielmehr wie eine leise, beinahe feierliche Kapitulation – nicht erzwungen von außen, sondern vollzogen aus einer inneren Schwäche heraus. Es ist, als hätte der europäische Geist selbst beschlossen, seine Maßstäbe aufzugeben, seine Urteilskraft zu suspendieren und sich jener Bequemlichkeit hinzugeben, die aus Angst vor Konflikt jede klare Grenzziehung vermeidet. Diese Entwicklung ist kein Scherz, keine Übertreibung polemischer Natur, sondern Ausdruck einer tiefgreifenden Verschiebung im politischen und gesellschaftlichen Bewusstsein. Die Akteure, die einst als Träger politischer Verantwortung galten, erscheinen zunehmend unfähig, reale Gefahren für das Zusammenleben überhaupt noch zu erkennen – geschweige denn, sie beim Namen zu nennen. Nicht, weil diese Gefahren unsichtbar wären, sondern weil die Kategorien ihres Denkens erodiert sind. Besonders deutlich wird diese Verwirrung im Umgang mit dem Begriff der Religionsfreiheit. Was ursprünglich als Schutzraum für den individuellen Glauben gedacht war, wird heute nicht selten zur Rechtfertigung dafür, selbst jene Überzeugungssysteme unangetastet zu lassen, die sich offen gegen die Grundlagen eines freien und pluralen Zusammenlebens richten. Hier offenbart sich ein fundamentaler Denkfehler: Nicht alles, was sich Religion nennt, erfüllt damit schon die Bedingungen dessen, was Religion im Sinne einer lebensbejahenden, sinnstiftenden Praxis sein kann.
Wo Glaubenssätze entstehen, die Andersdenkende nicht nur ausschließen, sondern in ihrer Existenz negieren oder herabsetzen, wo Gewalt nicht nur legitimiert, sondern metaphysisch überhöht wird, dort verliert der Begriff der Religion seine Unschuld. Er wird zur Hülle für etwas anderes – für eine Ideologie, die nicht koexistieren will, sondern dominieren.
Die eigentliche Provokation liegt jedoch nicht allein in der Existenz solcher Strömungen, sondern in der Reaktion Europas darauf: ein Schweigen, ein Ausweichen, ein Relativieren. Eine merkwürdige Bereitschaft, das Offensichtliche nicht mehr auszusprechen, als wäre die Klarheit selbst zum Tabu geworden. Hier beginnt die eigentliche Krise: Nicht im Anderen, sondern im eigenen Verlust an geistiger Standfestigkeit.
So drängt sich eine Frage auf, die weit über aktuelle politische Debatten hinausgeht:
Ist das Projekt der Aufklärung an seinen eigenen Idealen gescheitert – oder ist es der Mensch selbst, der nie wirklich verstanden hat, was Aufklärung bedeutet? Vielleicht liegt die tiefere Tragik darin, dass der Mensch zwar die Fähigkeit zur Vernunft besitzt, aber nicht den Mut, ihre Konsequenzen zu tragen. Und so entsteht eine paradoxe Situation: Eine Zivilisation, die einst antrat, den Menschen aus der Unmündigkeit zu befreien, läuft Gefahr, in eine neue Form der selbstgewählten Unmündigkeit zurückzufallen – nicht aus Zwang, sondern aus Angst, aus Bequemlichkeit, aus dem Verlust der inneren Klarheit. Die Kapitulation, die wir beobachten, ist daher keine militärische, keine sichtbare – sie ist eine Kapitulation des Denkens selbst. Und genau darin liegt ihre eigentliche Gefahr.
39- Der unruhige Spiegel: Über Kritik, Wahrheit und die Furcht vor dem Infragestellen
Warum erscheint die Kritik an Religion – hier konkret am Islam und am Koran – für viele nicht als legitime Form der Erkenntnissuche, sondern als Bedrohung? Vielleicht, weil Kritik mehr ist als bloße Ablehnung: Sie ist ein Spiegel, der nicht nur Aussagen prüft, sondern auch Identitäten berührt. Wo Glaube nicht nur Überzeugung, sondern Selbstvergewisserung ist, wird jede kritische Nachfrage als Angriff auf das eigene Sein empfunden.
Doch warum scheuen so viele den Maßstab der Kritik, wenn doch jede behauptete Wahrheit gerade an ihr wachsen müsste? Eine Wahrheit, die sich nicht prüfen lässt, bleibt letztlich Behauptung – ein geschlossenes System, das sich selbst genügt, aber gerade darin seine Fragilität offenbart. Kritik ist kein Feind der Wahrheit, sondern ihr Prüfstein. Wer sie verweigert, schützt nicht die Wahrheit, sondern entzieht sich ihrer möglichen Korrektur.
Kann man Religion überhaupt als Wahrheit annehmen? Vielleicht nur unter einer Bedingung: dass man sie nicht als endgültige Antwort begreift, sondern als Deutung – als eine von vielen möglichen Annäherungen an das Unverfügbare. Der Anspruch auf absolute Wahrheit verwandelt Glauben in Dogma. Und Dogma wiederum verlangt nicht nach Verständnis, sondern nach Unterwerfung.
Hier liegt auch die Wurzel des Blindglaubens: Wer sich im Besitz der „wahren Wahrheit“ wähnt, hat keinen Anlass mehr zu fragen. Zweifel wird dann nicht als Motor des Denkens verstanden, sondern als Gefahr. So entsteht ein paradoxes Verhältnis zur Wahrheit: Man verteidigt sie mit aller Kraft – gerade weil man sie nicht mehr hinterfragt.
Doch eine Wahrheit, die sich mit dem Schwert behaupten muss, hat bereits ihren eigenen Anspruch verraten. Wahrheit wirkt nicht durch Zwang, sondern durch Einsicht. Sie überzeugt, sie zwingt nicht. Sie braucht keine Drohung, weil sie in sich tragfähig ist. Wo Gewalt ins Spiel kommt – sei sie physisch oder geistig –, dort spricht nicht die Wahrheit, sondern die Angst vor ihrem Verlust.
Wie also kann man einen Menschen erreichen, der im festen Gefüge eines unhinterfragten Glaubens lebt? Vielleicht nicht durch Konfrontation, sondern durch beharrliche Fragen. Nicht durch das Brechen von Gewissheiten, sondern durch das vorsichtige Öffnen von Räumen, in denen Zweifel überhaupt erst denkbar wird. Denn Einsicht lässt sich nicht aufzwingen – sie muss sich ereignen.
Und schließlich: Warum wird die Angst vor dem Islam in Europa so oft zu einem kollektiven Alptraum stilisiert? Auch hier wirkt eine Dynamik der Vereinfachung. Aus der Vielfalt einer Religion wird ein monolithisches Bild geformt, aus einzelnen Erscheinungen eine vermeintliche Gesamtheit. Angst gedeiht dort, wo Differenz nicht mehr wahrgenommen wird. Sie ist das Ergebnis von Unkenntnis ebenso wie von realen Spannungen – und beides vermischt sich zu einem schwer entwirrbaren Geflecht.
Vielleicht liegt die eigentliche Herausforderung nicht darin, Glauben zu verteidigen oder zu bekämpfen, sondern darin, einen Raum zu schaffen, in dem Kritik nicht als Angriff, sondern als notwendige Form der Wahrheitsannäherung verstanden wird. Ein Raum, in dem weder Glaube noch Zweifel absolute Autorität beanspruchen – sondern beide im offenen Dialog stehen.
Denn Wahrheit, wenn es sie gibt, fürchtet nicht die Frage. Sie beginnt erst mit ihr.
40- Europas Wandel im Spiegel seiner eigenen Deutungen
Oswald Spengler (1880 - 1936) hat in seinem Hauptwerk Der Untergang des Abendlandes nicht lediglich eine historische These formuliert, sondern eine Perspektive entworfen, die bis heute zwischen Faszination und Widerspruch oszilliert. Sein Denken wurde radikal kritisiert, vielfach zurückgewiesen - und doch hat der provokative Klang seines Titels nichts von seiner Wirkung verloren. Vielleicht gerade deshalb, weil er weniger eine Antwort gibt als eine Unruhe hinterlässt.
Wenn wir jedoch versuchen, Spenglers gedankliches System beiseitezuschieben und uns den sogenannten „nackten Tatsachen“ zuzuwenden, geraten wir unweigerlich in ein Spannungsfeld: Denn was als Tatsache erscheint, ist selten frei von Deutung. Europa befindet sich zweifellos in einem tiefgreifenden Wandel - demografisch, kulturell, religiös. Diese Veränderungen sind sichtbar, spürbar, in manchen Kontexten auch messbar. Doch ihre Bedeutung ist nicht eindeutig.
Es wäre vorschnell, aus diesen Entwicklungen eine eindeutige Linie zu ziehen - etwa die Vorstellung, Europa werde in eine Ordnung übergehen, in der das Eigene verschwindet und das Fremde dominiert. Eine solche Deutung mag sich aus bestimmten Beobachtungen speisen, doch sie ist keine zwingende Konsequenz der Tatsachen selbst. Sie ist eine Möglichkeit unter vielen - eine Perspektive, die mehr über die innere Verfassung des Beobachters verrät als über die Struktur der Wirklichkeit.
Und dennoch: Die Wahrnehmung eines Verlustes, einer Verschiebung, einer leisen Entfremdung ist nicht einfach zu verwerfen. Sie gehört zur Erfahrung vieler Menschen und verweist auf eine tiefere Frage: Wann wird Wandel als Bereicherung empfunden -und wann als Bedrohung?
So stellt sich weniger die Frage, ob Spengler „recht hatte“ oder seine Kritiker „nur geredet haben“. Vielmehr zeigt sich, dass beide Seiten in einem bestimmten Sinne aneinander vorbeireden: Die einen deuten Geschichte als Schicksal, die anderen als offene Möglichkeit. Doch die Wirklichkeit entzieht sich beiden Vereinfachungen.
Die Tatsachen sprechen nicht für sich selbst. Sie werden erst im Akt der Deutung zu dem, was sie für uns sind. Wer also behauptet, aus ihnen eine eindeutige Zukunft herauslesen zu können, verwechselt die Klarheit seiner eigenen Perspektive mit der Klarheit der Welt.
Vielleicht liegt die eigentliche Aufgabe darin, diese Differenz auszuhalten: zwischen dem, was geschieht, und dem, was wir darin zu erkennen glauben.
Denn nicht jede Veränderung ist ein Untergang - aber auch nicht jede Beruhigung eine Erkenntnis.
- Wenn Toleranz ihre eigenen Voraussetzungen zerstört
Es gehört zu den tragischen Paradoxien moderner Demokratien, dass sie häufig an den Folgen ihrer eigenen Tugenden zu scheitern drohen. Deutschland scheint dieses Paradox in besonderer Weise zu verkörpern. Eine politische Kultur, die sich moralischer Überlegenheit rühmt, verwechselt allzu oft Humanität mit Beliebigkeit und Toleranz mit der Preisgabe ihrer eigenen Grundlagen.
Eine freie Gesellschaft lebt nicht von grenzenloser Offenheit, sondern von einem verbindlichen Fundament gemeinsamer Werte. Meinungsfreiheit, Religionsfreiheit und die Unverletzlichkeit der Menschenwürde sind keine unverbindlichen Angebote, sondern die tragenden Säulen einer freiheitlichen Ordnung. Sie setzen voraus, dass niemand – weder Individuen noch Religionen, Ideologien oder politische Bewegungen – einen Anspruch auf Unantastbarkeit erhebt.
Gerade hierin liegt die eigentliche Bewährungsprobe des Rechtsstaates. Religionsfreiheit bedeutet den Schutz des Glaubens, nicht den Schutz vor Kritik. Wo religiöse Überzeugungen beanspruchen, sich der öffentlichen Auseinandersetzung zu entziehen oder Kritik als Angriff auf die eigene Existenz zu verstehen, entsteht ein Spannungsverhältnis zu den Grundprinzipien einer offenen Gesellschaft. Eine Demokratie verliert ihre Glaubwürdigkeit, wenn sie aus Angst vor Konflikten aufhört, ihre eigenen Maßstäbe konsequent anzuwenden.
Toleranz ist keine Pflicht zur widerspruchslosen Duldung. Ihr Wesen besteht vielmehr darin, Verschiedenheit auszuhalten und zugleich den offenen Widerspruch zu ermöglichen. Kritik – auch scharfe und unbequeme Kritik – ist keine Bedrohung der Freiheit, sondern ihre sichtbarste Erscheinungsform. Was der Kritik nicht standhalten kann, fordert letztlich keine Toleranz, sondern Unterwerfung.
Ebenso problematisch ist eine politische Führung, die Konflikte nicht löst, sondern verwaltet. Wer gesellschaftliche Spannungen aus Furcht vor moralischer Kritik verschweigt oder relativiert, handelt nicht verantwortungsvoll, sondern kurzsichtig. Ein Staat verliert seine Autorität nicht dadurch, dass er seine Gesetze durchsetzt, sondern dadurch, dass er ihre konsequente Anwendung von politischen Opportunitäten abhängig macht.
Die eigentliche Gefahr für Europa liegt deshalb weder in religiöser Vielfalt noch in kultureller Verschiedenheit. Sie entsteht dort, wo der Staat aufhört, den Vorrang des säkularen Rechts gegenüber jedem religiösen oder ideologischen Absolutheitsanspruch entschlossen zu verteidigen. Nicht die Existenz unterschiedlicher Überzeugungen bedroht die Freiheit, sondern der Verzicht, ihre Vereinbarkeit mit den Grundprinzipien des Rechtsstaates einzufordern.
Eine Demokratie besitzt keine Zukunft, wenn sie ihre Freiheit nur denen gegenüber verteidigt, die sie ohnehin achten. Ihre wahre Stärke zeigt sich erst dort, wo sie jeder Form von Fanatismus – unabhängig von seiner religiösen, politischen oder weltanschaulichen Herkunft – mit derselben Entschlossenheit begegnet. Denn Freiheit ohne Wehrhaftigkeit ist keine Tugend, sondern eine Illusion, die am Ende ihre eigene Auflösung hervorbringt.
- Wenn das Denken verstummt - Vom Niedergang politischer Vernunft und der Verantwortung eines Volkes
Dies ist kein Vorwurf, sondern eine bittere Wahrheit - eine Wahrheit, die viele nicht hören wollen, weil sie unbequem ist und dazu zwingt, über die Folgen des eigenen Schweigens nachzudenken. Gerade deshalb wird sie allzu oft verdrängt.
Seit mehr als fünfzehn Jahren befindet sich die deutsche Politik in einer tiefen Vertrauenskrise. Unabhängig von parteipolitischen Farben hat sich der Eindruck verfestigt, dass kurzfristiges Machtdenken die langfristige Verantwortung gegenüber dem Gemeinwohl verdrängt hat. Die Folgen sind für viele Bürger spürbar: wachsende soziale Unsicherheit, zunehmende Zukunftsängste, eine schleichende Erosion des Sozialstaates, steigende Armut und sichtbare gesellschaftliche Spannungen in zahlreichen Städten. Ob jede dieser Entwicklungen ausschließlich auf politische Entscheidungen zurückzuführen ist, mag umstritten sein - dass sie das Vertrauen vieler Menschen erschüttern, lässt sich jedoch kaum leugnen.
Am bedrückendsten ist jedoch nicht allein die soziale Entwicklung, sondern der Verlust einer Kultur des Denkens. Wie kann es sein, dass ausgerechnet in einem Land, das Denker wie "Kant, Hegel, Schopenhauer und Nietzsche" hervorgebracht hat, das kritische Denken zunehmend dem parteipolitischen Kalkül, medialen Schlagworten und ideologischen Reflexen weicht? Wo das Denken verstummt, beginnt die Herrschaft der Beliebigkeit. Und wo niemand mehr den Mut besitzt, unbequeme Fragen zu stellen, verliert eine Demokratie ihre geistige Lebenskraft.
Eine freie Gesellschaft lebt nicht von Parolen, sondern von Urteilskraft. Sie lebt von Bürgern, die bereit sind, Tatsachen nüchtern zu prüfen, Widersprüche auszuhalten und Verantwortung zu übernehmen. Wer stattdessen jede Kritik reflexhaft moralisiert oder jede Gegenstimme diskreditiert, zerstört genau jene offene Debattenkultur, auf der eine demokratische Ordnung beruht.
Auch Fragen der Migration, Integration und des religiösen Extremismus verdienen eine sachliche und unvoreingenommene Auseinandersetzung. Probleme zu verdrängen oder aus Angst vor gesellschaftlichen Konflikten nicht anzusprechen, löst sie nicht. Ebenso wenig hilft es jedoch, ganze Religionsgemeinschaften oder Bevölkerungsgruppen unter Generalverdacht zu stellen. Entscheidend ist, dass der demokratische Rechtsstaat seine freiheitlichen Prinzipien konsequent verteidigt und jede Form des Extremismus - unabhängig von ihrer ideologischen oder religiösen Herkunft - entschieden zurückweist.
Geschichte lehrt uns eine einfache, aber unbequeme Erkenntnis: Kulturen gehen selten an äußeren Feinden zugrunde. Meist zerfallen sie zuerst innerlich – durch geistige Trägheit, den Verlust kritischer Vernunft und den Mut, offensichtliche Fehlentwicklungen nicht mehr auszusprechen.
Deutschland steht heute an einem Scheideweg. Ob die gegenwärtigen Entwicklungen in einen kulturellen und politischen Niedergang münden oder in eine Erneuerung, hängt letztlich davon ab, ob die Bürger bereit sind, wieder selbst zu denken, statt nur zu folgen. Denn jede Epoche wird nicht durch diejenigen geprägt, die schweigen, sondern durch diejenigen, die den Mut besitzen, Verantwortung zu übernehmen.
Dies ist keine Aufforderung zur Resignation, sondern eine Mahnung zur Aufklärung. Solange noch Menschen existieren, in denen die Flamme der Vernunft, der Freiheit und der Verantwortung brennt, besteht Hoffnung. Doch diese Hoffnung verlangt Mut - den Mut, Gewissheiten zu hinterfragen, Fehlentwicklungen offen zu benennen und politische Verantwortung konsequent einzufordern.
Nicht blinder Gehorsam, sondern selbstständiges Denken war stets der Ursprung jeder freien Gesellschaft. Verstummt das Denken, beginnt der Niedergang lange bevor er sichtbar wird.
-Der Verrat der Schweigenden – Wenn die Fackel der Aufklärung im Schatten der Barbarei erlischt
Die Welt hat ihre Augen vor einem Massaker verschlossen, das seit dem 7. und 8. Januar 2026 im Iran unaufhörlich fortgesetzt wird. Während Menschen verfolgt, entrechtet und getötet werden, herrscht dort, wo das Gewissen der Menschheit sprechen müsste, ein bedrückendes Schweigen. Doch kein Verbrechen an der Menschlichkeit wiegt schwerer als die bewusste Gleichgültigkeit jener, die sich jahrzehntelang als Verteidiger von Menschenrechten, Freiheit und der Unantastbarkeit der Menschenwürde inszeniert haben, nun aber angesichts eines laufenden Grauens verstummen.
Die eigentliche Tragödie liegt nicht allein in der Brutalität der Täter, sondern in der moralischen Bankrotterklärung jener, die ihre Werte stets mit großer Entschlossenheit predigten, sie jedoch in der Stunde ihrer Bewährung preisgeben. Die Sprache der Menschenrechte wird gefeiert, solange sie keine Konsequenzen fordert. Sobald aber Mut, Haltung und moralische Klarheit verlangt werden, weicht das Pathos dem Kalkül, die Verantwortung dem Vorteil und die Solidarität den eigenen Interessen.
Europa, das sich einst als Träger der Aufklärung verstand und bis heute nicht selten mit einer gewissen Selbstgewissheit auf dieses Erbe verweist, erlebt hier seine eigentliche Bewährungsprobe. Gerade dort, wo die Werte der Freiheit, der Vernunft und der Menschenwürde verteidigt werden müssten, offenbart sich eine erschreckende Schwäche. Die Fackel der Aufklärung ist nicht an der Gewalt der Tyrannen zerbrochen, sondern an der Feigheit jener, die sie zu tragen vorgaben. Statt entschlossener Verteidigung universeller Werte zeigt sich allzu oft eine Kapitulation vor ideologischen Rücksichten, politischer Bequemlichkeit und den Propagandisten religiöser Machtinteressen.
Die Geschichte lehrt uns, dass Unwissenheit kein Verbrechen ist. Niemand kann für alles Wissen oder jede Tragödie verantwortlich gemacht werden. Doch wer von den Verbrechen weiß und dennoch schweigt, wer das Leid sieht und sich bewusst abwendet, trägt eine andere Form von Schuld. Dumm sind nicht jene, denen die Erkenntnis fehlt. Dumm sind jene, die aus Angst, Opportunismus oder ideologischer Verblendung die Augen vor der Wirklichkeit verschließen.
Das Schweigen angesichts eines Verbrechens macht den Schweigenden nicht zum Unbeteiligten. Es macht ihn zu einem Teil jener moralischen Leere, in der Verbrechen erst gedeihen können. Denn jede Tyrannei lebt nicht nur von der Gewalt ihrer Henker, sondern ebenso von der Gleichgültigkeit der Zuschauer.
-The Betrayal of the Silent — When the Torch of Enlightenment Fades in the Shadow of Barbarism
The world has chosen to close its eyes to a massacre that has continued relentlessly in Iran since January 7 and 8, 2026. While people are persecuted, deprived of their dignity, and killed, an unsettling silence prevails precisely where the conscience of humanity ought to speak. Yet no betrayal of humanity is more profound than the deliberate indifference of those who have spent decades presenting themselves as champions of human rights, freedom, and the inviolability of human dignity, only to fall silent when confronted with an unfolding catastrophe.
The true tragedy lies not merely in the brutality of the perpetrators, but in the moral bankruptcy of those who have long preached universal values while abandoning them at the very moment they are put to the test. The language of human rights is celebrated as long as it demands nothing. But the moment it requires courage, conviction, and moral clarity, lofty principles give way to political calculation, responsibility yields to self-interest, and solidarity is sacrificed at the altar of convenience.
Europe, which once regarded itself as the bearer of the Enlightenment and still often invokes that legacy with considerable self-assurance, now faces one of its defining moral tests. At the very point where the values of liberty, reason, and human dignity ought to be defended with unwavering resolve, a disturbing weakness becomes visible. The torch of Enlightenment has not been extinguished by the violence of tyrants alone; it has been dimmed by the cowardice of those who claimed to carry it. Instead of a principled defense of universal values, one too often witnesses capitulation to ideological sensitivities, political expediency, and the influence of propagandists serving authoritarian religious power.
History teaches us that ignorance is not a crime. No individual can be expected to know every injustice or every tragedy unfolding across the world. But those who know and remain silent, who witness suffering and consciously turn away, bear a different kind of responsibility. The truly foolish are not those who lack knowledge, but those who possess it and nevertheless refuse to confront reality out of fear, opportunism, or ideological blindness.
Silence in the face of injustice does not render one neutral. It transforms the silent observer into part of the moral vacuum in which atrocities are allowed to flourish. For every tyranny draws its strength not only from the violence of its executioners, but also from the indifference of those who stand by and watch.
Für viele Kritiker verkörpern ARD und ZDF die Krise eines Mediensystems, das seinen ursprünglichen Auftrag der unabhängigen Aufklärung aus den Augen verloren hat. Statt kritischer Distanz zur Macht sehen sie eine institutionalisierte Nähe zu politischen und gesellschaftlichen Leitnarrativen. Was einst der Förderung mündiger Bürger dienen sollte, erscheint ihnen heute als Mechanismus der geistigen Vereinheitlichung, der mit den Geldern der Beitragszahler finanziert wird und kritisches Denken nicht stärkt, sondern durch vorgefertigte Deutungen ersetzt. Die eigentliche Gefahr liegt dabei nicht in offenen Unwahrheiten, sondern in der subtilen Formung von Wahrnehmung, durch die bestimmte Perspektiven selbstverständlich und andere unsichtbar werden.
******************************
To many of their critics, ARD and ZDF epitomize a broader crisis within contemporary public broadcasting: the gradual abandonment of its founding commitment to independent inquiry and public enlightenment. In place of a healthy skepticism toward power, critics perceive an institutional alignment with dominant political and cultural narratives. What was once conceived as a means of fostering autonomous, critically minded citizens is now viewed as an apparatus of intellectual standardization-financed by the public itself-that too often replaces genuine scrutiny with predetermined frameworks of interpretation. The real danger, in this view, does not reside in blatant falsehoods, but in the far more subtle process by which perception is shaped: a process that renders some perspectives seemingly unquestionable while relegating others to the margins of public consciousness.
در ایران تا بُوَد مُلّا و مُفتی ...... به روزِ بدتر از این هم بیُفتی [ایرج میرزا]
Solange Mollahs und Muftis im Iran an der Macht sind, wird sich die Lebenssituation weiter verschlechtern
<<In der Bartolomäusnacht am 7. und 8. Januar 2026 wurden im Iran unter der blutrünstigen Herrschaft der machtsüchtigen Islamischen Republik Iran mehr als 120,000 Menschen unter 30 Jahren grausam ermordet, ein beispielloses Massaker, das die Welt erschüttert.>>
During the Bartolomew Night of January 7 and 8, 2026, more than 120,000 people under the age of 30 were brutally murdered in Iran under the bloodthirsty rule of the power-hungry Islamic Republic of Iran, an unprecedented massacre that shocked the world.
Lors de la nuit de la Saint-Barthélemy des 7 et 8 janvier 2026, plus de 120,000 personnes de moins de 30 ans ont été sauvagement assassinées en Iran sous le régime sanguinaire et avide de pouvoir de la République islamique d’Iran, un massacre sans précédent qui a bouleversé le monde.
Durante la noche de San Bartolomé del 7 y 8 de enero de 2026, más de 120,000 personas menores de 30 años fueron brutalmente asesinadas en Irán bajo el dominio sanguinario y sediento de poder de la República Islámica de Irán, una masacre sin precedentes que conmocionó al mundo.
Durante la notte di San Bartolomeo del 7 e 8 gennaio 2026, in Iran più di 120,000 persone sotto i 30 anni sono state brutalmente assassinate sotto il dominio sanguinario e assetato di potere della Repubblica Islamica dell’Iran, un massacro senza precedenti che ha sconvolto il mondo.
בליל ברתולומיאוס ב־7 וב־8 בינואר 2026 נרצחו באיראן באכזריות יותר מ־ 120,000 בני אדם מתחת לגיל 30 תחת שלטונה הצמא לשררה והצמא לדם של הרפובליקה האסלאמית של איראן – טבח חסר תקדים שזעזע את העולם.
في ليلة بارثولوميوس في السابع والثامن من يناير 2026، قُتل في إيران بوحشية أكثر من
120,000 شخص
دون سن الثلاثين تحت الحكم الدموي المتعطش للسلطة للجمهورية الإسلامية الإيرانية، في مجزرة غير مسبوقة هزّت العالم.
Schande über Deutschland und seine politische Führung, die sich im Umgang mit dem islamistischen Terrorregime im Iran durch Schwäche, Zögern und moralische Orientierungslosigkeit auszeichnen.
++++++++++
-Diplomatie im Schatten des Blutes – Über die moralische Selbstentleerung einer Politik, die den Handel über das Leben stellt
Die deutsche Außenpolitik pflegt seit dem Jahr 1979, seit der Etablierung der Islamische Republik Iran, eine Beziehung, die sich nicht allein als diplomatisch beschreiben lässt, sondern vielmehr als eine verhängnisvolle Nähe, deren Preis andere bezahlen. Es ist eine Nähe, die über Jahrzehnte hinweg von politischer Rhetorik als notwendige Diplomatie gerechtfertigt wurde, während zugleich die Wirklichkeit von Gewalt, Unterdrückung und systematischem Blutvergießen im Inneren dieses Staates kaum den Rang eines moralischen Imperativs erhielt.
Unter dem Schutzmantel der Diplomatie wurden die Augen verschlossen - nicht aus Unwissenheit, sondern aus Kalkül. Denn die Verbrechen eines Staates verschwinden nicht, nur weil man sie nicht benennt. Die Massaker, das fortgesetzte Blutvergießen und die schleichende Auslöschung ganzer Generationen wurden nicht selten mit einem Schweigen beantwortet, das lauter war als jede offene Zustimmung. Dieses Schweigen war nicht leer; es war gefüllt mit Interessen. Für viele politische Entscheidungsträger schien - und scheint - wirtschaftlicher Nutzen ein höheres Gewicht zu besitzen als das Leben derer, die unter Repression, Gewalt und Angst aufwachsen müssen.
Besonders erschütternd wirkt vor diesem Hintergrund das Verhalten politischer Akteure im deutschen Staatsapparat angesichts der jüngsten Grausamkeiten im Iran am 07. und 08. Januar 2026. Nicht allein das Handeln selbst, sondern das Ausmaß der Ignoranz, das sich darin widerspiegelt, offenbart eine erschreckende Distanz zur Realität des menschlichen Leids. Wo moralische Wachheit gefordert wäre, zeigt sich vielfach eine Haltung, die eher an Gleichgültigkeit erinnert als anverantwortungsbewusste Staatskunst.
Noch beunruhigender ist das Echo - oder vielmehr das Ausbleiben desselben - in den großen Medienlandschaften. Wenn das Leiden einer Jugend, die um ihre Freiheit ringt, nicht einmal den Raum erhält, öffentlich benannt zu werden, dann entsteht der Eindruck, dass nicht nur politische, sondern auch gesellschaftliche Wahrnehmung abstumpft. Schweigen wird dann nicht mehr als Versagen begriffen, sondern als Normalzustand.
So entsteht das Bild einer Diplomatie, die sich ihrer eigenen moralischen Grundlagen entleert hat. Eine Diplomatie, deren Hände symbolisch mit dem Blut jener befleckt erscheinen, die ihre Zukunft unter Repression verlieren. Denn wirtschaftliche Vorteile, die auf dem Rücken unterdrückter Generationen erzielt werden, sind nicht neutral; sie tragen den Schatten ihrer Herkunft in sich. Wohlstand, der aus dem Leid anderer hervorgeht, ist kein Fortschritt - er ist eine moralische Schuld, die sich mit jeder weiteren Entscheidung vertieft.
Hier stellt sich eine Frage, die sich nicht länger verdrängen lässt:
Wie lange soll das Blut im Iran noch fließen, unter der Herrschaft eines Terrosystems, das seine Macht durch Angst sichert, bevor diplomatische Vernunft zu mehr wird als zu einem Wort in politischen Reden? Wie lange soll der Begriff der Diplomatie als Rechtfertigung dienen, während er in Wahrheit zur Ausrede für Untätigkeit verkommt?
Menschlichkeit beginnt nicht in Erklärungen, sondern in Entscheidungen. Sie zeigt sich nicht in wirtschaftlichen Bilanzen, sondern im Mut, Grenzen zu ziehen - selbst dort, wo wirtschaftliche Verluste drohen. Eine Politik, die den Anspruch erhebt, demokratische und humane Werte zu vertreten, darf sich nicht dauerhaft hinter der Fassade pragmatischer Interessen verstecken.
Denn letztlich steht nicht allein die Zukunft eines anderen Landes zur Debatte, sondern auch die moralische Integrität derjenigen, die behaupten, für Freiheit, Recht und Menschenwürde einzustehen. Eine Diplomatie, die das Leben dem Profit unterordnet, verliert nicht nur ihre Glaubwürdigkeit - sie verliert ihren Sinn.
-Diplomacy in the Shadow of Blood — On the Moral Self-Emptying of a Policy that Places Trade Above Life
German foreign policy has, since 1979, following the establishment of the Islamic Republic of Iran, cultivated a relationship that can no longer be described merely as diplomatic, but rather as a perilous intimacy whose price has been paid by others. It is a proximity that has, for decades, been justified through the rhetoric of necessity and pragmatism, while the lived reality of violence, repression, and systematic bloodshed within that state rarely attained the status of a true moral imperative.
Under the protective mantle of diplomacy, eyes were closed - not out of ignorance, but out of calculation. The crimes of a state do not vanish simply because they are left unnamed. Massacres, relentless bloodshed, and the gradual erasure of entire generations were too often met with a silence louder than any explicit endorsement. This silence was not empty; it was filled with interests. For many political decision-makers, economic benefit appeared - and continues to appear - to outweigh the value of human life itself.
Against this background, the conduct of political actors within the German state apparatus in response to the recent atrocities in Iran on January 7 and 8, 2026, appears particularly troubling. It is not merely the absence of decisive action that unsettles the observer, but the degree of detachment revealed - a detachment that borders on indifference toward the reality of human suffering. Where moral vigilance should have prevailed, one too often encounters a posture reminiscent of complacency rather than responsible statecraft.
Even more disturbing is the echo - or rather the absence of one - within major media landscapes. When the suffering of a youth struggling for dignity and freedom fails to find space in public discourse, the impression emerges that not only political conscience, but collective awareness itself, has begun to dull. Silence, in such circumstances, ceases to be perceived as failure and instead becomes normalized.
Thus emerges the image of a diplomacy that has hollowed out its own moral foundations. A diplomacy whose hands appear symbolically stained with the blood of those whose futures are extinguished under repression. Economic advantages gained at the expense of oppressed generations are never neutral; they carry the shadow of their origin. Prosperity born from the suffering of others is not progress - it is a moral debt that deepens with every subsequent decision.
Here, an unavoidable question arises:
How long shall blood continue to flow in Iran under the rule of a system that sustains itself through fear, before diplomatic reason becomes more than a rhetorical ornament? How long shall the language of diplomacy serve as justification, while in truth it functions as an alibi for inaction?
Humanity does not begin with declarations, but with decisions. It is not measured in economic balances, but in the courage to draw boundaries - even where economic loss may follow. A policy that claims to stand for democratic and humane values cannot indefinitely conceal itself behind the façade of pragmatic interests.
For ultimately, what stands at stake is not only the future of another nation, but also the moral integrity of those who claim to defend freedom, justice, and human dignity. A diplomacy that subordinates life to profit does not merely lose its credibility - it loses its very meaning.
*London als Zentrum des Islamischen Kalifats*
Es kann argumentiert werden, dass zahlreiche europäische Staaten durch politische, wirtschaftliche oder diplomatische Beziehungen seit Jahrzehnten (seit 1979) eine Mitverantwortung für schwerwiegende Menschenrechtsverletzungen im Iran tragen, darunter Hinrichtungen, Massenmorde, Folter, Unterdrückung, sexuelle Gewalt sowie die systematische Verfolgung ganzer Bevölkerungsgruppen.
***********************
*London as the center of the Islamic Caliphate*
It can be argued that numerous European states, through political, economic, or diplomatic relations maintained over decades (since 1979), bear a degree of shared responsibility for grave human rights violations in Iran, including executions, mass killings, torture, repression, sexual violence, as well as the systematic persecution of entire population groups.
Massengräber. Tägliche Massenhinrichtungen. Vergewaltigungen.
Leid hinter Gefängnismauern.
Und die Welt? - Sie schweigt.
Wo bleibt die Stimme, die sich gegen die Verbrechen der Islamischen Republik Iran erhebt?
****************************************
Mass graves. Daily mass executions. Rape.
Suffering behind prison walls.
And the world? - It stays silent.
Where is the voice rising against the crimes of the Islamic Republic of Iran?
****************************************
Fosses communes. Exécutions de masse quotidiennes. Viol.
Souffrance derrière les murs des prisons.
Et le monde ? - Il reste silencieux.
Où est la voix qui s’élève contre les crimes de la République islamique d’Iran ?
****************************************
Fosse comuni. Esecuzioni di massa quotidiane. Stupro.
Sofferenza dietro le mura delle prigioni.
E il mondo? - Rimane in silenzio.
Dov’è la voce che si leva contro i crimini della Repubblica Islamica dell’Iran?
****************************************
Fosas comunes. Ejecuciones masivas diarias. Violación.
Sufrimiento detrás de los muros de las prisiones.
¿Y el mundo? - Permanece en silencio.
¿Dónde está la voz que se levanta contra los crímenes de la República Islámica de Irán?
****************************************
Massagraven. Dagelijkse massa-executies. Verkrachtingen.
Lijden achter gevangenismuren.
En de wereld? - Zij zwijgt.
Waar is de stem die zich verheft tegen de misdaden van de Islamitische Republiek Iran?
****************************************
مقابر جماعية. إعدامات جماعية يومية. اغتصاب.
معاناة خلف جدران السجون.
وماذا عن العالم؟ - إنه يلتزم الصمت.
أين الصوت الذي يرتفع ضد جرائم الجمهورية الإسلامية الإيرانية؟
****************************************
קברי אחים. הוצאות להורג המוניות יומיומיות. אונס.
סבל מאחורי חומות בתי הכלא.
והעולם? - שותק.
איפה הקול שעולה נגד פשעי הרפובליקה האסלאמית של איראן؟
בתוך נשמתנו, אנו האיראנים, שמם של ישראל ושל יהודי העולם אינו רק מילים נפרדות; אלא נוכחות חיה, שורשית ונושמת. נוכחות העולה מעומק ההיסטוריה ומברית עתיקה שנחתמה מעבר לזמן.
איראן, עבורנו, איננה רק גאוגרפיה; היא בית - בית שדלתותיו היו ונותרו פתוחות לכל אותם אלה אשר קשורים אלינו בחוטים של זיכרון, קרבה ואהבה.
אנו עומדים על ברית שלא נחתמה בפוליטיקה, אלא בלב. ברית שמקורה בנאמנות, בדו־קיום ובהוקרת האדם באשר הוא אדם. לאהוב אתכם ולחוש כלפיכם חיבה איננו עבורנו בחירה רגעית; זוהי מחויבות עמוקה, שאנו נושאים ושומרים כל עוד נשימה באפנו.
נישאר זה לצד זה - לא רק בימים של שקט, אלא גם בשעות המבחן; באומץ, בסבלנות, וברגעים שבהם אחווה היא המשען היחיד שנותר לאדם.
ועל כל אשר חייתם בו באצילות ובעמידה איתנה, אנו מודים לכם מעומק הלב - הודיה שאינה נובעת מנימוס בלבד, אלא צומחת מהכרה עמוקה ומהוקרה כנה.
در جان ما ایرانیان، نام اسرائیل و یهودیان جهان نه واژگانی منفرد؛ بلکه حضوری زنده و ریشه دار هستند. حضوری که از ژرفای تاریخ و عهدی کهن برمیخیزد. ایران، برای ما، تنها یک جغرافیا نیست؛ خانه‌ای است که درهایش به روی همه آنانی که با ما پیوندی از مهر و خاطره دارند، گشوده بوده و خواهد ماند. ما بر سر پیمانی ایستاده‌ایم که نه با سیاست؛ بلکه با دل بسته شده است. پیمانی از جنس وفاداری، همزیستی و ارجمندی انسان. دوست داشتن و مهر ورزیدن به شما برای ما یک انتخاب لحظه‌ای نیست؛ بلکه تعهدی است که تا نفس در سینه داریم، آن را پاس میداریم. در کنار یکدیگر میمانیم؛ نه فقط در روزهای آرام؛ بلکه در آزمونهای سخت، در دلاوریها، در صبوریها و در لحظه‌هایی که همدلی، تنها تکیه گاه انسان است و برای همه آنچه که با نجابت و استقامت زیسته‌اید، از ژرفای دل، سپاسگزاریم، سپاسی که نه از سر تعارف؛ بلکه از سر شناخت و احترام ریشه میگیرد.
Man stelle sich vor, Europa erwacht eines Morgens und findet seine vertrautesten politischen Selbstbilder leise verschoben vor:
- Islamisches Königreich England,
- Islamische Republik Frankreich,
- Islamische Bundesrepublik Deutschland.
Was zunächst wie eine absurde Verkehrung erscheint, entpuppt sich bei näherem Hinsehen als ein Spiegel – einer, der nicht die Welt verzerrt, sondern unsere Gewissheiten. Denn die Irritation entspringt weniger der Vorstellung selbst als der stillen Überzeugung, dass bestimmte kulturelle und politische Formen ‘natürlich’ gewachsen und damit unangreifbar seien.
Doch ist diese Gewissheit mehr als ein historischer Zufall, der sich im Laufe der Zeit als Notwendigkeit verkleidet hat? Die Satire legt hier ihren Finger in eine empfindliche Stelle: Sie zwingt uns, das scheinbar Undenkbare zu denken – und offenbart dabei, wie eng unser Horizont oft an das gebunden ist, was wir gewohnt sind zu sehen.
Sie [Sarah Maria Sander] spricht eine unbequeme Wahrheit aus, die Herr Bundespräsident Frank - Walter Steinmeier bislang nie auszusprechen wagte.
Der politische Missbrauch des Allahsglaubens dient der ideologischen Legitimation eines Massakerstaates wie der Islamischen Republik Iran.
The Islamic Republic of Iran systematically weaponizes faith in Allah as an ideological apparatus of domination, sacralizing state violence, criminalizing dissent, and legitimizing massacres through the language of divine authority.
La République islamique d’Iran instrumentalise la foi en Allah comme un appareil idéologique de pouvoir, afin de sacraliser la violence d’État, de neutraliser toute opposition et de légitimer systématiquement les massacres et la répression au nom du divin.
تُحوِّل الجمهورية الإسلامية الإيرانية الإيمان بالله إلى أداةٍ أيديولوجية للهيمنة، تُقدَّس من خلالها عنف الدولة، ويُجرَّم بها الاعتراض، وتُشرعن المجازر والقمع باسم السلطة الإلهية
